Deze tekst schreef ik, Peter H.-H., in september ’08 voor een nakend jubileumnr. van het literaire tijdschrift DE BRAKKE HOND:

Mijn exploratiereis 1998-2008 – vijf dichtbundels als vijf cd’s voor in één box – is volbracht, intussen getracht van doornen een roos te maken. Ik start nu een tweede reis die heel anders zal zijn. Theater(attributen) en echt avontuurlijke voordracht voortaan enkel nog voor jongeren met Het Kapersnest of tijdens het verteltheater van Les Astres de Madame Toutou. Die theatraal-muzikale troubadours-uitvergrotingen – van die enkele gedichten die er zich toe leenden – gingen met te veel aandacht lopen. Ten koste van verzen die ik niet wou of haast niet kon voordragen (gedichten in wolkenvorm of verzen die mij in het oor fluisterden: lees mij niet voor). Twee harpoenen – één van onbegrip, één van nijd – schoten het zinkende wrakhoutschip achterna. Maar het falen van mijn queeste hoorde erbij.

Ik zocht een derde camerastandpunt (geen synthese), wars van new age op speed. Ik zette mijn ene voet op klassieke voordracht en de andere op performance, de ene voet op Plato en de andere op Aristoteles: zo kon ik een stap zetten die iets in beweging bracht. Veerkrachtig, van laag naar hoog – zelfs in die sprong wal en schip éven verbindend. En dan: blub.

Het falen stoelt ook op een filosofisch opzet, is maatschappelijk relevant. Graag zou ik een oude Palestijnse auteur citeren – helaas ben ik zijn naam vergeten, en ik kan zijn woorden niet meer letterlijk weergeven. Enkele jaren geleden in Berlijn, een internationale PEN-meeting. Zijn punt was: je moet niet enkel op de eigen borst (1) van Palestina kloppen of (2) sakkeren op Israël. Je moet je eigen roots bestuderen én de wereld van de opposant aan de andere kant. Dan schrijf je – vanuit (3) – in het rood dat opgloeit boven het spanningsveld tussen (1) en (2). Evident? Die (denk)houding, die poging om zo te kijken, past niet in de waardige stramienen Gatskaken worden weer dichtgeknepen in een neerwaartse spiraal. ‘De Walen’, ‘de post-modernisten’, ‘de vreemdelingen’, ‘de performers’. Brakke honden der 21e eeuw, huil niet mee met de hoon, met de bedrieglijke veiligheid van de oude bakens. Graaf wortels op en kleur buiten de lijntjes. Val op
uw bakkes – het leven is onveilig van nature. Poog tenminste die oprukkende zwarte gaten te trotseren in uw bloot, wit gat. Die poging telt. Van naïveteit verdacht, van excentrieke poespas, of erger, word je beschimpt, uiteindelijk uitgestoten. Maar horen wil wie hoort.

Overigens (www.overigens.be) vind ik dat de NAVO niet enkel ter discussie moet worden gesteld maar voor mijn part ook afgeschaft.