NAVO staat voor Noord-Atlantische Verdragsorganisatie. Officieel
werd zij opgericht in 1949, na de tweede wereldoorlog. Tien
West-Europese landen verenigden zich samen met Canada en de VS, los
van de Verenigde Naties, in één militaire alliantie en maakten afspraken om gezamenlijk het grondgebied van de lidstaten te verdedigen – bewapend met kernwapens.

Vandaag is de NAVO uitgebreid tot op het vroegere grondgebied van de
Sovjetunie. Ze lonkt nu begerig naar Oekraïne en Georgië
als toekomstige nieuwe leden, in een poging om de oude vijand Rusland
militair volledig de pas af te snijden. In de eenentwintigste eeuw heeft de NAVO besloten dat ze niet enkel mag optreden op het eigen grondgebied. De NAVO beschouwt militair
tussenkomen, waar ook ter wereld, als één van haar kerntaken. In de oorlog in Afghanistan toont ze wat dit betekent: vrede en democratie brengen door de loop van een geweer en het bommenluik van een vliegtuig.

De NAVO zoekt zijn partners ook aan de andere kant van de wereldbol:
Japan, Australië, Zuid-Korea, Nieuw-Zeeland. De VS zien in de
NAVO een oplossing voor wat de Verenigde Naties hen niet kunnen
bieden: een militaire alliantie die mondiaal orde op zaken stelt
zonder daarbij rekening te moeten houden met staten die fundamenteel
andere belangen koesteren.

Een militaire alliantie die wereldwijd optreedt, die kernwapens bezit en
bereid is ze als eerste te gebruiken, is een gevaar voor de wereldvrede.