Vaak wordt beweerd dat we dankzij de NAVO al bijna zestig jaar vrede
kennen in Europa. Een stelling die door niemand absoluut kan bewezen,
noch ontkracht worden. Daartegenover staat dat de politieke en
economische integratie van 27 landen in de Europese Unie vele
oorzaken van conflicten, alsook de drang om eventuele conflicten met
de wapens te beslechten, heeft weggenomen.
Op het grondgebied van de NAVO-leden werd er nauwelijks een regelrechte
oorlog gevoerd. Dat is waar. Maar Europa is wel de draaischijf van
oorlogen elders in de wereld. Dat bewijzen ook de recente cijfers.
Amerikaanse militairen zijn gelegerd op Europese basissen. 54 000
ervan werden in 2003 ingezet in Irak. In 2006 waren twee derden van
alle in Europa gelegerde Amerikaanse manschappen betrokken bij
missies in Irak of Afghanistan. Het Amerikaanse leger werd ontplooid
vanuit Duitsland en Italië. De gevechtsvliegtuigen vertrokken
van Britse basissen en van vliegdekschepen in de Middellandse Zee.
Zonder Europa was de invasie van Irak onmogelijk geweest. En de erop
volgende bezetting evenmin.
Irak werd aangevallen omdat het massavernietigingswapens zou hebben gehad,
Iran wordt bedreigd omdat het ze zou aanmaken. Ondertussen houdt de
NAVO 150 à 240 Amerikaanse atoomwapens paraat in Duitsland,
Italië, België, Nederland en Turkije. Volgens het
internationaal humanitair recht zijn die wapens net zo onwettig
en verboden als waar dan ook. Waarom wordt aan die wapens dan niet
geraakt? Dat is een rechtstreeks gevolg van het lidmaatschap van de
NAVO. Is een land vandaag lid van de NAVO, dan moet het meedoen aan
internationale operaties buiten het eigen grondgebied, waar ook ter
wereld, door troepen te sturen, door infrastructuur ter beschikking
te stellen of door logistieke steun te bieden. Wat de bevolking
daarover denkt, speelt geen rol. De militaire strategie van de NAVO
primeert.Deze
ongezonde situatie dreigt alleen maar erger te worden.
Ook
tijdens de Koude Oorlog heeft de NAVO onze veiligheid niet kunnen
garanderen. Nu bepaalde geclassificeerde documenten uit de Koude
Oorlogsperiode vrijkomen, wordt het duidelijk dat het decadente
machtsspel tussen NAVO en Warschaupact meerdere malen tot een
bijna-oorlog heeft geleid. Eerder dan de vrede te garanderen, heeft
NAVO ons tot aan de rand van de totale vernietiging gebracht. Dat het
zover niet is gekomen, is eerder een gelukkig toeval.Het oorspronkelijk als louter defensief bedoelde militaire
afschrikkingssysteem van de NAVO, evolueert sinds enkele jaren naar een
ook buiten haar grenzen opererende troepenmacht. Hierbij zou het
militaire apparaat van de NAVO pro-actief en offensief ingezet kunnen
worden buiten het territoriale NAVO-gebied, bijvoorbeeld om de
economische vitale belangen van de Westerse wereld te consolideren. Dit
heeft een duidelijk bedreigend effect, waardoor andere landen zich op
hun beurt sterk gaan bewapenen en zich gaan voorbereiden op een
eventuele oorlog met de NAVO-landen.