in Gaza speelt vandaag een kind zich dood o dood
was uw woord maar een lamp voor die koude voetjes
angst uit Kandahar vergeef ons onze schuldenaren
Snagovo gruwel van Darfour azuur van Afghanistan
uw naam staat in het bloedend zand van Uruzgan

Peter Holvoet-Hanssen

Beelden uit Irak.
Geamputeerde ledematen.
Bloedplassen.
Jammerende  krijsende mensen.
Kinderen. Kinderen.

En terwijl even naar de keuken lopen om het glas opnieuw te vullen.

En op tijd weer in de zetel zitten voor de resultaten van het voetbal en van het wielrennen.

Hoe maak je van een doodzonde een dagelijkse zonde?
Door ze dagelijks te doen.

Erik Vlaminck

Voor alle broeders en zusters die zich tegen dwingelandij verzetten. Voor alle onverzettelijke gabbers waarvoor François Villon in de vijftiende eeuw zijn lavend grafschrift neerschreef. Voor alle zwervers waarvoor Don Fabulist Villons Epitafium naar de zwerverstaal, het Bargoens, hertaald heeft…

Epitafium

Gij gabbers, die na ons 't pai doortrotten,
Raakt ons in ouwe klapperkop niet kwijt.
Voor medelijden met ons krottig vlotten,
Staat ge bij de Grote Smees in 't krijt.
Ge knijst ons opgeknoopt, per vau, per heit.
De bast, met schranzen eens door ons verwijd,
Heeft zich al lang als sjaf verspreid.
De derig maast ons knoken ook geklist.
Dat onze proesdag niemand ooit verblijdt,
Maar nostert dat de granderik ons opvist.

Dat wie we met een gabbernaam opdoffen
Ons zo peiger lot niet loens bedibberen.
Het gemot laat ons de strop inploffen,
Maar al 't gajes is gedoemd te slibberen.
De zwarte koler mag ons lijk weggibberen,
Wijl Maria's koter onze schrik peilt.
Dat Jijzele, die van elk de bonjer wegkeilt,
Ons dan niet de zwarterik opdist.
De altijd durende is de bie gezeild,
Maar nostert dat de granderik ons opvist.

Het sauzen heeft ons boddie knijs gespoeld,
De glimmer maakt ons dor en zwart gefikt,
De ekster heeft ons sluik wreed omgewoeld,
De kraai maast ons de doppen uitgepikt.
Voor ons is gene zitterik geflikt;
In het gehaktak lijk de waai het schikt,
Zijn wij 't dak zonder pannen ingemikt.
De vliegerik heeft ons tot zeef geslist.
Maakt dat ge, bank, niet in deez' peiger zwikt,
Maar nostert dat de granderik ons opvist.

Prins Jijzele, banjer in de hogerik;
Dat wij niet rullen in de dieperik,
Want ginder wacht het flonken dat ons uitwist.
Gebroeze, knoerst niet met de demerik,
Maar nostert dat de granderik ons opvist.

Don Fabulist

game over

ik zou het altijd voor jou en jij
voor mij en we zouden voor altijd
voor altijd bloedbroeders van vrede

maar toen veranderde iets in jou

niet in mij, van schouder,
van jong in ouder, van warm
in ijskouder, het schoot op al wat bewoog

je geloofde en beloog, je betoogde

dat jij was van alles navel en bevel en dat iedereen alles
zou en wou precies zoals jou, maar ik zag niet die massa
vernietigingswapens in de stad die jij zag, wel een man in

een gat, een volk onveilig ommuurd, de hongerhond

gapend het huis uitgestuurd, niet van hoop en glorie
het land, wel bommen, de v van victorie, bloed
en olie die veilig en heilig gloeiden en vloeiden

voor ons, als een spons, was dat het soms

waarvoor kost wat kost wij bloedbroeders
van vrede zijn zouden en blijven
altijd ik van jou en jij voor altijd?

peter theunynck

Daarom sta ik hier.
Omdat ik me als schrijver verzet tegen elke vorm van fundamentalisme. De bezetters in Irak zijn militaire fundamentalisten. Ze geloven dat ze conflicten met geweld kunnen oplossen en verwarren het verspreiden van de democratie met het leggen van een bommentapijt.
Omdat ik me verzet tegen de houding van de Belgische overheid. Ze is zogezegd tegen de oorlog in Irak maar vaart er wel bij dat de oorlogsindustrie onze havens, spoorwegen, vliegvelden en militaire basissen gebruikt. Om die economische collaboratie te verdoezelen verschuilt ze zich achter geheime verdragen van de NAVO maar dat ontslaat haar niet van haar morele verantwoordelijkheid. Door haar houding nu is ze mee verantwoordelijk voor de dood van onschuldige burgers.
Omdat ik later niet hoef te zeggen: Wir haben es nicht gewüsst.
Daarom sta ik hier. Ik kan niet anders.

Mieke de Loof

Brits kerkhof

in deze stilte liggen woorden
op lippen gedragen
honderd jongensnamen
honderd maal dezelfde steen

in de verte raast het leven

aan het hek geen dwaze
moeders, hier komt alleen
de bloesem langs, de vallende
bladeren, de regen, de sneeuw

in de verte klinkt marcheren

honderd paar laarzen
zonder gezicht, in deze grond
liggen woorden begraven
te dwaas voor een gedicht

Lief Vleugels

En uitgerekend aan u heb ik de sleutels gegeven. En gij gebaart van niets te weten. Ge hebt mij met uw hand op uw hart beloofd over ons huis en ons goed te waken, ‘als was het mijn eigen’ hebt ge gezegd, ik zie ’t u nog doen en kijkt nu (hij barst in tranen uit)waar is alles naartoe: de meubels, tapijten, luchters? Het zilveren bestek, alle kaders met fotografieën van vader nog…zelfs de koperen kranen…
Alsof hier de ene na de andere obus werd binnengesmeten. Een complete ravage!En dat noemt gij in orde. Ziet ge dan niet dat ge er middenin staat!Riekt ge dan niet dat er hier overal, in elke hoek op het parket is gescheten? En wat hebt gij als goeie gebuur gedaan om dat te beletten?
De andere kant opgekeken?

Geertrui Daem

Ik ben burger en schrijver. Ik vind dat elke burger het recht heeft om een machtig politiek orgaan in twijfel te trekken. Ik vind ook dat diezelfde burger het recht heeft om op een ludieke en vredevolle manier zijn mening kenbaar te maken. Veel te vaak denken we dat politiek over onze hoofden heen gebeurt, gecontroleerd door abstracte machten en krachten. Maar het is en blijft puur mensenwerk. En al zitten ze in een ivoren toren, aan mensen moet je standpunten duidelijk kunnen maken. Door een rondje te wandelen rond hun toren en iets vreedzaams en vreemds te doen als literatuur te declameren met een megafoon, bijvoorbeeld. Moet lukken.

Kirstin Vanlierde

Uit angst voor oorlog wapens hamsteren. In naam van de vrede dit knaagdierengedrag verdedigen. Kom nu. Zelfs voor een muizenverstand moet toch duidelijk zijn dat dit dit de wereld op zijn kop is? Een trage wandeling lijkt me dan ook een gepaste reactie te zijn op elk vorm van bewapeningswedloop.

Ann Meskens