(WAAROM DE NAVO SCHRIK MOET HEBBEN VAN MIJ)
Soms is het moeilijk zijn mond te openen. Vooral als je van alle kanten belet
wordt te spreken. Ik heb het niet over tandartsen. Sommige dingen
zijn gewoon moeilijk te zeggen. Zeker als het over oorlog gaat. Kijk
maar naar de eigen geschiedenis… Een land is uiteindelijk de som
van alle burgers. Elke oorlog die een land, hoe klein, of hoe kort,
meegemaakt heeft… Een oorlogje, binnen de grenzen… Een klein
beetje oorlog… Een korte oorlog. Vier jaar bv. Men heeft een eeuw
nodig om erover te praten. Je komt thuis van de oorlog. Er is niemand
die je begrijpt. De oorlog is onzichtbaar. Hij is wereldwijd. Laat
zich niet definiëren. Laat zich niet omschrijven. Deze strijd is
voor geen gat te vangen. Niet neer te schrijven in enkele data. Niet
neer te beitelen in enkele regeltjes op grijze monumenten - een haiku
in weer en wind. De honden en de zatlappen zeiken ertegen. De oorlog
is wereldwijds. Geurloos, kleurloos, als een geldelijke transactie
van een willekeurig punt A naar een willekeurig punt B. (ergens op de
rimpelige aardkloot). De schade is niet te zien. Niet te overzien.
Een neutronenbom. Als biologische oorlogsvoering. Als chemische
oorlogsvoering. Deze oorlog is Valse Oorlog. De opvolger van de Koude
Oorlog. Deze oorlog is een klimaatsverandering. Drastisch. Je kan er
niets tegen doen. Je kan er niet aan deelnemen. Zo je dat wilde. Zo
het wenselijk was. Deze oorlog wordt uitgevochten boven de hoofden.
Soms in de hoofden. Het is een T-1000, voortdurend morfend,
Terminator-Ovidius. De oorlog trekt ten strijde. Tegen het
terrorisme! Tegen het gevoel van onveiligheid. Ook tegen het
onbehagen in het algemeen. Deze oorlog is een meta-oorlog. Een race
tegen de klok. Een gigantische engel, met sneeuwwitte vleugels, als
van zwanen. Met zacht gedruis loodst de engel vederlicht de mensheid
naar de uitgang... Deze oorlog laat zachtjes inslapen… Het is een
film. Na jaren kom je thuis van de oorlog... Wat je ook zegt. Er is
niemand die je gelooft.
Didi de Paris
Tekstiel Baron