Ik verzet me tegen elke vorm van fundamentalisme. Militair denken, zoals dat van de NAVO, is een vorm van fundamentalisme: het vernauwt de blik en verleidt tot eendimensionaal denken. De NAVO kijkt naar de wereld door de loop van een geweer en neemt die landen in het vizier die ze vooraf als schurkenstaten heeft afgeschilderd.
Twijfelen aan het bestaan van de NAVO, is twijfelen aan God, volgens de propaganda. Dit doe je niet want de NAVO zorgt voor onze veiligheid zoals ook God voor ons zorgt. De eredienst aan de NAVO vraagt van ons kleine offers – ‘onze verantwoordelijkheid opnemen’ en ‘niet vluchten voor onze verplichtingen’ heet dat dan – maar die kleine offers zullen ons de eeuwigdurende veiligheid en vrede garanderen, het aards paradijs, wil de NAVO ons doen geloven.
Propaganda misleidt en de militaire propaganda van de NAVO zeker. De NAVO wekt de indruk dat ze conflicten wil oplossen en op de bres staat voor de democratie. Maar conflicten kun je niet met militair geweld oplossen en democratie verspreid je niet met het leggen van een bommentapijt. De NAVO zegt dat ze veiligheid en een duurzame vrede garandeert maar in feite speelt ze heel gevaarlijk spel en is ze zelfs levensbedreigend want het rakettenschild dat ze wil plaatsen is zo lek als een zeef, provoceert en is een magneet voor het kwade.
Daar komt nog bij dat de NAVO in de toekomst als eerste kernwapens wil gebruiken. Dat is een desastreuze keuze want ze brengt niet alleen Europa maar ook de hele wereld in gevaar.
We begrijpen het wel: elke organisatie wil zichzelf onmisbaar maken en de NAVO moet voor haar voortbestaan angst en onveiligheid creëren. Tegen die pornografie van de angst verzet ik mij. De toenemende militarisering, al dan niet ondersteund door marketingbedrijven, is een zegen voor handelaars in de dood maar een vloek voor onze beschaving en een ramp voor de wereld.
Mieke de Loof, Antwerpen, 31/08/08